สมัยเด็กๆ ผมอยู่โรงเรียนประจำครับ อาหารต่างๆก็จะเป็นเมนูที่โรงเรียนจัดทำให้ทั้ง 3 มื้อ ซึ่งส่วนใหญ่ก็จะไม่ค่อยถูกปากพวกเรานักเรียนเท่าไหร่ คือมีที่พอรู้สึกว่าอร่อย ซัก 5-10% ของเมนูทั้งหมด คือเมนูอื่นๆ นี่ยังพูดเล่นกันว่า เค้าทำมาให้หมูกินรึเปล่า อธิบายนิดนึงเวลากับข้าวเหลือเค้าจะไปเทใส่ถังแกลอนใหญ่ๆ แล้วเหมือนจะมีรถมารับซื้อไป ซึ่งคงเอาไปให้หมูทาน (เป็นความเชื่อ+เดา) แต่มันจะมีบางเมนูที่เหล่านักเรียนรู้สึกถูกปาก ซึ่งในช่วงเจเนอเรชันเดียวกัน รุ่นใกล้เคียงโหวตให้เมนูนี้เป็นเมนูที่อร่อยที่สุดเมนูหนึ่ง ไม่รู้เพราะว่าอะไร อาจจะเพราะมันเผ็ด เค็ม นุ่มๆ ดีมั๊งครับ เมนูนี้มีชื่อว่า ‘เต้าหู้ผัดพริกป่น’ ครับ จบจากโรงเรียนมาเวลาคุยถึงเรื่องอาหารที่โรงเรียนก็จะมีเมนูนี้แหละที่หลายๆคนอยากจะทานอีกครั้ง แล้วมันก็เป็นเมนูแปลกๆ ที่ร้านต่างๆ ไม่มีทำกัน ทีนี้ก็มีโอกาสได้คุยกับเพื่อนที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการทำวารสารสำหรับศิษย์เก่าว่าเออ อยากกินเมนูนี้อีก ตาเพื่อนคนนี้ก็เลยไปสืบเสาะหาสูตรจากอาจารย์ที่ดูแลโรงครัวสมัยนั้นมาจนได้ ก็ต้องขอบคุณเพื่อนท่านนั้นและอาจารย์ไว้ด้วยครับ สูตรดั้งเดิมคือสำหรับ 1,000 คน (ทั้งโรงเรียน) ผมทอนๆให้ลดลงมาประมาณ 100 เท่า เหลือราวๆ 10 คนครับ เมนูนี้ต้องทำข้ามคืนนะครับ ถึงว่าได้กินเป็นมื้อเช้าทุกที

เมนูที่ลองทำวันนี้ เกิดจากมีเนื้อสับเหลือครับ มีของที่ซื้อเพิ่มก็คือต้นหอมญี่ปุ่นและผงพะโล้ครับ ต้นฉบับเค้าราดไปบนเส้นโซบะ แต่ผมรู้สึกว่าทานกับข้าวสวยร้อนๆ ก็น่าจะเข้ากันดีเลยราดข้าวแทนครับ เมนูนี้ผมขอเรียกว่า ข้าวราดหน้าเนื้อสับผงพะโล้  ความอร่อยของเมนูนี้จะอยู่ที่ความร่วนซุยของตัวเนื้อสับ ซึ่งมีรสเค็มหวาน และหอมกลิ่นพะโล้บางๆ รู้สึกจีนหน่อยๆ แล้วก็ได้ความกรุบและสดชื่นจากต้นหอมซอยและสาหร่าย มีรสหวานจากไข่แดงดิบ  เข้ากันดี ตัวเนื้อรอบแรกที่ลองทำผมใข้เนื้อสับล้วนรู้สึกฝืดๆไปนิด ถ้าผสมหมูสับซัก 50:50 หรือ 60:40 จะช่วยให้ texture นุ่มนวลขึ้นครับ ส่วนไข่แดงต้องเลือกแบบที่ทานดิบได้ด้วยครับ